Jeannette’s bespiegelingen uit het laatste jaar
23 juni 2009Geschreven door Jeannette
De chemo heeft veel invloed op je gevoel.
Ben toch wel dagen lang van de kaart afgeweest.
Lich in mijn bed en de zon schijnt,ik wil er uit voel me down.
Maar kan niet meer dan rusten.
Buiten liggen kan ook niet te lang in de zon.
Dat word ook afgeraden zeker met chemo in me lijf.
Je wilt vooruit het leven in.
Gewoon weer zoals het was.
Voel me alleen ik zou willen dat je bij me was.
Geen relatie om me heen dat dragen van deze ziekte voelt daarom dubbel zo alleen.
Maar deze dagen gaan voorbij en dan klim ik weer omhoog.
En ga weer veder waar ik mee bezig ben.
En ik hoop na 6 keer chemo gehad te hebben dat het weer aan slaat.
Dat is het belangrijkste voor mij.
Even een klein overzicht hoe het voelt.
Jeannette.
28 juni 2009
Ik ben Blij want mijn bloedwaarde gaat weer de goede kant op.
De kanker slinkt.
Op naar de volgende chemo, dan doen we het toch niet voor niets. :-)
18 september
Ik ben 17 september naar de oncoloog geweest voor de uitslag van de ct scan.
De hormonen pillen werken niet meer,mijn lijf reageerd er niet meer op.
De chemo krijg ik nog wel als de kanker weer gaat groeien,met de vraag of het dan nog wel aan zal slaan.
Nu reageerd het verder op die chemo ook niet meer.
En de kanker gaat niet meer helemaal terug.
Het blijft wel stabiel nu.
Maar dat geeft angst en onzekerheid voor de toekomst. hoelang nog ?
Er blijft steeds minder over.
Veder geef ik niet op en ga veder met mij leven.
En probeer plezier te hebben en hoop.
Dat wilden ik even delen met jullie.
05 november 2009
Hoe staat het nu.
Nu er steeds minder overblijft betreft behandeling,ga ik aan het opruimen.
Ik ben met heel mijn spullen en laatjes papieren e.n.z aan het door spitten.
Om niet andere met mijn zooi achter te laten.
Ik denk dat het een normale reactie is.
Eigenlijk ben ik aan het afscheid nemen.
En verder ben ik aan het schrijven en het lezen.
En denk best veel soms kan ik er niet van slapen.
En heb bedacht het om te zetten in yoga .
Ik zal mij leven anders in moeten gaan richten.
En wil zoveel mogelijk leuke en fijne dingen doen en bij mijn familie en vrienden zijn.
Elke dag is er een.
Maar de wereld wordt klein omdat de mensen bang zijn van de dood.
En omdat ik er voor kies om kaal rond te lopen kan dat best confronterend zijn.
Niet alleen voor anderen maar ook voor mij, omdat mensen je uit de weg gaan niet wetend hoe er mee om te moeten gaan.
Maar toch ondanks alles probeer ik de strijdt aan te gaan en mij bijltje er nog niet bij neer te leggen.
Trouwens het wordt winter en dat betekend voor mij hout kappen, dus de bijl heb ik hard genoeg nodig.
hahaha. Tot zoverre.
21 december
Hier ben ik weer.
Het gaat erg moeizaam nu ik weer na drie hele heftige weken uit het ziekenhuis ben, en een week bij mijn moeder geweest ben.
Wat erg allemaal dat het ook zo erg is voor iedereen die zich bij ons thuis zorgen maken.
En mijn goede vrienden.
Wat ik wel vind is dat je de echte mensen om je heen leert kenen.
Wat echte liefde is en vriendschap.
Die ik nog niet eens kon beantwoorden omdat ik er zo kapot van was, licht was al te veel.
Ik heb echt de dood een paar keer in de ogen gekeken.
Maar voelde toch nog steeds de strijd om niet te gaan.
Mijn conditie was er zo erg aan toe dat als ik die o k niet goed door zou komen ik niet gereanimeerd zou worden.
Mijn moeder was de laatste die ik zou zien die was er bij de o k tot zover mocht zij mee.
Dat is heel heftig allemaal deze emoties voor ons allemaal.
En ik heb er echt heel veel gehad aan al jullie kaartjes, begrip en ondersteuning.
Dat geeft kracht en liefde en warm gevoel .
Ik zit weer aan de chemo; nu heb ik er weer twee gehad.
Of het aanslaat is te hopen, en ook weer een gevecht.
Mijn lijf heeft heel wat te verduren met operatie en chemo mijn longen de pijn die ik voel de angst emoties.
Maar nog steeds ga ik de strijd aan en wil nog niet gaan.
Ik hoop met al mijn lieve mensen om mij heen nog een leuke tijd te hebben.
Ik leef met dag nu en weet niet hoe het zal gaan.
En of ik wel energie genoeg heb om nog wat te laten weten, ik doe het rustig aan.
En hoop dat iedereen die met kanker te maken heeft geluk zal hebben.
En er iets gevonden wordt om deze ziekte de baas te blijven.
Geef niet op en blijf zoals je wilt zijn.