Als je niet meer beter wordt
Wat doe je als je weet dat je niet meer beter wordt?
Hoe ga je om met slecht nieuws? Wordt je boos, verdrietig, bang of raak je verlamd?
Jeannette wilde meestal het liefst hard wegrennen, daarna kwam toch meestal de acceptatie. Haar strijd voor het accepteren van kaalheid heeft haar daarbij erg veel geholpen.
En wat moet de omgeving ermee? In het begin kan er juist een overkill aan aandacht zijn, dat de deur wordt platgelopen en je geen rust hebt. Vooral op de slecht nieuws momenten. Als de kanker langer duurt gaat iedereen weer door met leven en moet je het soms weer alleen oplossen. In het laatste jaar heeft Jeannette het gezin op het matje geroepen om ze daarvoor te waarschuwen.
Ook heeft Jeannette gebruik gemaakt van lotgenoten contact waar ze veel aan had en had ze regelmatig gesprekken met een begeleider uit het ziekenhuis (Niek). Tijdens haar laatste periode heeft ze nog gedacht om over te gaan naar een hospice; een 'bijna thuis huis' waar je onder professionele begeleiding en toch in huiselijke sfeer naar het einde toegaat. En er is nog iemand langs geweest van Care for Cancer, die je professionele hulp en advies kan bieden.
Wie aan kanker lijdt groeit (meestal) langzaam naar het einde toe, maar het blijkt heel moeilijk om vooruit al te beslissen hoe je omgaat met die laatste fase. En elke keer dat er weer slecht nieuws is verleg je de grens iets verder.
Moet je in het begin al nadenken over euthanasie? Daarover heb ik (Henk) veel dubbele gevoelens gehad. Als je Jeannette zo vreselijk zag lijden, dan wilde je dat het onmiddellijk stopte. Als je in haar schoenen staat dan wil je juist overleven. In gesprekken met verplegers merkte ik dat er door kankerpatiënten uiteindelijk weinig voor euthanasie wordt gekozen. Wel eindigt het vaak (in het ziekenhuis dan toch), zoals bij Jeannette, met morfine en als het echt ondraaglijk wordt met een inslaper. Jeannette heeft uiteindelijk geen beslissing over euthanasie genomen en ik kan dat nu ook wel begrijpen.
En blijf je thuis? Dat was wel de vurige wens van Jeannette, maar is ons uiteindelijk niet gelukt. Ze had in de laatste fase echt voortdurende professionele aandacht nodig door haar benauwdheid; uiteindelijk is ze daardoor toch in het ziekenhuis overleden. Ik wil hier nog wel nadrukkelijk vermelden dat dat geen ramp hoeft te zijn. De afdeling oncologie van het twee steden ziekenhuis heeft met veel geduld en empathie Jeannette en haar omgeving naar het einde begeleid. Soms waren ze geduldig, dan waren ze weer wat strenger als dat nodig was. Maar het was voor Jeannette prettig om professionele hulp om zich heen te hebben die haar soms op een reële manier de stand van zaken meedeelde.
Jeannette heeft aangegeven erg veel aan de volgende site te hebben gehad:
Als je niet meer beter wordt
Een prachtige website met veel ontroerend materiaal waar je echt wat aan hebt.
Page 1 of 1 pages