De laatste fase in het leven van Jeannette
Dit is geen pagina voor tere zieltjes. Een sexy dood bestaat namelijk niet. Toch zijn er mensen uit de omgeving die graag willen weten hoe het met Jeannette gaat. Hieronder probeer ik een verslag bij te houden van haar laatste dagen.
Typisch Jeannette
Toen de dood naderde bleef Jeannette haar typerende grappen maken. Hier wat voorbeelden
Jeannette’s bespiegelingen uit het laatste jaar
Geschreven door Jeannette
23 juni 2009
De chemo heeft veel invloed op je gevoel.
Ben toch wel dagen lang van de kaart afgeweest.
Lich in mijn bed en de zon schijnt,ik wil er uit voel me down.
Maar kan niet meer dan rusten.
Buiten liggen kan ook niet te lang in de zon.
Wat voorafging aan de laatste ziekenhuisopname
Eigenlijk waren de laatste drie maanden allemaal extra tijd. In november/december had Jeannette al drie weken in het ziekenhuis doorgebracht met ernstige hart- en longklachten. Voor ons was het al een wonder dat ze weer uit het ziekenhuis kwam.
Jeannette de eerste dag dat ze weer uit het ziekenhuis mocht. Behoorlijk afgevallen.
Dat er daarna nog een chemokuur zou volgen hadden we helemaal niet verwacht
Donderdag 1 april: het aftellen is begonnen
De moeilijkste fase treedt nu aan. Jeannette heeft al bijna een week niet meer geslapen en had het donderdag zo benauwd dat ze naar het ziekenhuis moest. Daar kreeg ze bij de EHBO een hoestaanval waarvan we allemaal in paniek raakten. Ze liep steeds helemaal paars aan en kon niet meer ademhalen. Echt afschuwelijk!
We zeiden nog in van Mierlo grafhumor tegen elkaar dat het 1 april was en stelden ons zo voor dat Jeannette ineens overeind zou springen: "1 april"!
Daarna is gekeken of ze een longpunctie kon krijgen om haar longvocht af te voeren, maar dat bleek niet mogelijk; er was bijna geen vocht. Haar longen waren blijkbaar helemaal verslijmd.
Nu ligt ze op de afdeling oncologie en wordt de hoeveelheid morfine opgevoerd, in de hoop dat ze wat rustiger wordt, maar ze blijft zich verzetten. Ze doet nog uitspraken als; toch wel 'even' fijn hier in het ziekenhuis. Met het idee dat ze nog teruggaat. De acceptatie komt maar heel langzaam. Terwijl wij allemaal het liefst zouden willen dat het zo vlug mogelijk ophield.
Hoe lang duurt zoiets eigenlijk. Hoe lang kan ze dit volhouden? Dagen? Weken? We hebben geen idee.
En waarom blijft ze maar zo geloven in de goede afloop? Is dat een instinctieve reactie? Zouden we het zelf ook zo doen? Dat is echt heel moeilijk te zeggen; iedereen die er naast staat zegt niet dood te willen stikken, maar dat is nu precies waar het heen gaat.
Een bijverschijnsel van de koppigheid van Jeannette is het feit dat er rondom haar begrafenis niets is geregeld. Ze heeft wel een verzekering maar dat is het dan ook verder. Ze wilde er steeds maar niet echt over praten. Nu gaan we dat dus ongevraagd achter haar rug om voorbereiden. Een klein voordeel is dat we daar dan in ieder geval nog wat tijd voor hebben.
Vrijdag 2 april: acceptatie
Vandaag heeft de oncoloog aangegeven dat het waarschijnlijk niet langer dan een paar dagen gaat duren en dat ze het steeds benauwder zal gaan krijgen.
Ongelofelijk maar waar, maar Jeannette zegt zich op dit moment heel gelukkig te voelen. Er is voortdurend bezoek, dat vermoeit haar wel, maar geeft haar ook een heel goed gevoel.
Ze begrijpt dat ze op een gegeven moment ook in slaap gebracht kan worden om het lijden te verzachten, maat dat wil ze 'nu nog even niet'.
Zaterdagnacht 3 april; Jeannette is in slaap
's Morgensvroeg heeft Jeannette nog de kracht om wat grappen te maken en heeft ze heel wakkere momenten. Maar gedurende de dag gaat ze toch weer hard achteruit en wordt elke ademhaling een vechtpartij. 'Ik ga kapot' stamelt ze. Op het moment dat ze kiest voor de inslaper is het zo dringend dat ze de artsen naar haar bed toekijkt. Ze kan echt geen seconde langer meer. Een heel zwaar moment waar veel mensen bij waren. Jeannette wordt gesedeerd, zodat ze het laatste lijden niet bewust hoeft mee te maken.
Ze heeft haar ogen al gesloten als ik (broer Henk) de kamer binnenkom en kan nog net mijn naam noemen voordat de sedatie begint te werken. Nu ligt Jeannette rustig op bed, langzaam ademt ze steeds langzamer en trekt ze witter weg. Hoe lang gaat dit duren? Annie wijkt niet van haar zijde en slaapt op de stretcher naast haar. Ze wil er koste wat kost bij zijn op het moment dat Jeannette echt vertrekt.
We dachten dat ze zou sterven op de stervensdag van Jezus, maar ze houdt het toch iets langer vol dan dat.
Jeannette beweegt haar hand af en toe als je haar vastpakt. Is dat bewust of niet? Wat krijgt ze nog mee? We worden een beetje nerveus, bang dat ze weer wakker wordt, maar de verpleegster vindt het er 'stabiel' uitzien.
Zaterdagochtend 3 april: Jeannette is overleden
Jeannette is om 5:25 rustig ingeslapen in het bijzijn van haar moeder Annie, broer Willem en Theo, Marc en Peter. Het is snel gegaan. Alles bij elkaar is Jeannette maar 11 uur in een kunstmatige slaap geweest. Haar beslissing om in te willen slapen is dus zeker niet te vroeg genomen. Als je bedenkt hoe ontzettend ze heeft afgezien, heeft ze misschien te lang gewacht met opgeven. Maar hoe kun je dat nu van tevoren weten? En misschien heeft ze die laatste momenten ook nodig gehad om vrede met haar lot te sluiten. Uiteindelijk was Jeannette de enige die wist waar voor haar de grens lag.
Het blijft raar, omdat je de ziekte aan de buitenkant niet kunt zien, maakt het een redelijk vredige indruk.
Page 1 of 1 pages